Miałem w zasadzie nic nie pisać. Zwarzywszy na nastrój nie sądzę by cokolwiek dłuższego miało by jakąś prawdziwą wartość. W dalszym ciągu otacza mnie tylko i wyłącznie cała masa wkurzających rzeczy. Nie znoszę kiedy taka passa nie chce się skończyć. Nawet nerwoholika to czasem już przerasta i ma dość. Jeden dzień który zaczął by się od uśmiechu i z takim też skończył? Dlaczego to nić jest i tak za dużo. Drażnią mnie te wszystkie „chciał/abym” i „wolał/abym”. Chcieć to znaczy móc, tak, i to znacznie częściej niż sobie wmawiamy. Jeśli naprawdę coś chcemy, jeśli naprawdę coś byśmy woleli bardziej to kurde zróbmy to! A jeśli tego nie robimy to nie tłumaczmy się w taki sposób, tylko bądźmy szczerzy sami ze sobą – robię co robię, bo chce bardziej niż coś innego.  Więc róbmy to co chcemy, tak by nie żałować że mogliśmy zrobić coś innego. A jeśli już musimy… „mógłbym” i już staje się to równą alternatywą. Słowa mają tą magie w sobie, że pozornie znacząc prawie to samo mogą mieć zupełnie inaczej działające na człowieka znaczenie.

Coś mnie jednak powstrzymuje przed obłędem. W wielu sytuacjach możemy coś przemilczeć, wymigać się czymś naciąganym. Możemy też po prostu kłamać. Czasem nie opuszcza mnie wrażenie że tylko tacy kłamcy mnie otaczają. Swoistą przyjemnością jest wiedzieć że takimi się nie otaczam. Dobrze jest wiedzieć, że można im zaufać. Sam nie wiem dlaczego tak cenie te rzadko spotykane dziś cechy? Może dlatego że sam czasem mam problem pełnią tych ideałów żyć. Ale nie to jest przedmiotem tej dyskusji mnie, ze mną samym.

Tak, lubię być czasem złośliwy i wypominać, ale nawet nie zdajesz sobie sprawy jak skutecznie mogłabyś odebrać mi ten przywilej. Nie w moich rękach on jest…

Daj mi, tylko 5 min… nie ważne jak, ale pozwól mi tylko choć przez tą chwile spojrzeć w Twoje oczy. Nie przejmuj się resztą, nie przejmuj się jakim sposobem, niech to będzie moim zmartwieniem. Ale choć te 5 min, zapłacę każdą cenę, moim zmartwieniem czy mnie na to stać, lecz daj mi tylko te 5 min… rozkazuje!… proszę…

Tak, to my faceci, i w imieniu ich wszystkich śmiem prosić WYBACZCIE NAM! (w sumie wyjścia za bardzo nie macie..) W końcu mamy też jakieś zalety.

Niestety ale będę się wkurzać dalej, będzie mnie to dalej drażnić i rzutować na mojej motywacji do całej masy rzeczy innych. Bo taki to już ze mnie nerwoholik. I tak sobie myślę – nigdy się nie zmienię, i zawsze w wielu chwilach będę miał ochotę przyłożyć głową w biurko, a czasem w coś zdecydowanie twardszego, częstym czasem. Czy jest mi z tym źle? Tylko kiedy w dniu codziennym towarzyszą mi już tylko nerwy. Na szczęście jeszcze daleko mi do tego stanu (a może bliżej niż sam przed sobą przyznaje?). W dniu w którym będą rozdawać za to rentę pierwszy stanę w kolejce, a na dziś… cóż daleko mi do członka terapii grupowej choć wizytówki chętnie bym sobie zrobił – Witam, cierpię na stan wzmożonego napięcia nerwowego, drażnisz mnie na własną odpowiedzialność, jako osoba chora nie odpowiadam za swoje czyny.

Ale ilekroć zdarzy się coś co pozwoli mi się odnerwić, odwdzięczę się. Kto wie, może to właśnie Tobie się odwdzięczę za przywrócenie w moje myśli ładu i harmonii?

Dla odstresowania trochę klasyki prosto ze sceny:

Ludzie którzy nas otaczają na każdym kroku tworzą nasze życie, są nierozłącznym czynnikiem wpływającym na jego bieg. Czy to się nam podoba czy nie, ulegamy całej masie wpływów zewnętrznych. Jednym z takich wpływów jest opinia o nas i naszych możliwościach. Tak często próbujemy udowodnić całemu światu jacy to jesteśmy samodzielni i nie przejmujemy się co kto o nas myśli. A jednak nic tak nie wpływa na naszą porażkę jak nieustanne sugestie że ową poniesiemy. Szczególnie kiedy mamy do czynienia z osobą dla nas ważną.  Ktoś kto jest dla nas autorytetem nawet nie świadomie ciągłym powtarzaniem ze nie damy sobie rady sprawi, że sami zaczniemy w to wierzyć. Na szczęście działa to też w drugą stronę, czasem wystarczy nawet gest wsparcia od kogoś dla nas ważnego byśmy dostali skrzydeł i byli wstanie wzbić się na szczyt.

Nie dobór snu zaczyna dawać się we znaki. Sam nie wiem czym jest powodowany, złym samopoczuciem na pewno lecz wynikającym z złego zdrowia które rzutuje na psychice czy też odwrotnie, złej psychice rzutującej na zdrowiu? Czort to wie. W tych chwilach szczególnie brak mi pewnej szczególnej osoby. Nie dla bóg jeden wie jakich celów ale dla samego tego by po prostu był, by czuć jej bliskość. Czasem tak nie wiele pozwala zapomnieć o wszystkich troskach… Choć tu do mnie, bo w obłęd wpadnie.