Z walentynkową dedykacją…

Żeby mi nikt nie mówił że zapomniałem… I obiecuję trzymać się ich pod groźbą kary śmierci ale tylko i wyłącznie gdy wzajemnie otrzymam tyle i ni grama mniej.

 

Bo tak już jest…

Miałem w zasadzie nic nie pisać. Zwarzywszy na nastrój nie sądzę by cokolwiek dłuższego miało by jakąś prawdziwą wartość. W dalszym ciągu otacza mnie tylko i wyłącznie cała masa wkurzających rzeczy. Nie znoszę kiedy taka passa nie chce się skończyć. Nawet nerwoholika to czasem już przerasta i ma dość. Jeden dzień który zaczął by się od uśmiechu i z takim też skończył? Dlaczego to nić jest i tak za dużo. Drażnią mnie te wszystkie

 

Tylko 5 min…

Są takie dni w których czujemy się jakby rozpędzona cegła wylądowała prosto w naszej twarzy. Choć co dziwne, pozwala mi to zauważyć jak ktoś stał się ważny. Brak mi tej bliskości, szczególnie w ostatnim sezonie gdy czuje usychanie ciała mego. Nie mogę spać, więc chciałem coś dłuższego napisać ale gdy tylko włączyłem wordpress wyssało mnie jak odkurzaczem. I znów straciłem motywacje na cokolwiek, szczególnie gdy nie mogę oprzeć się wrażeniu że nie którzy mogą co chcą a ja mogę tylko o tym posłuchać.

Daj mi, tylko 5 min… nie ważne jak, ale pozwól mi tylko choć przez tą chwile spojrzeć w Twoje oczy. Nie przejmuj się resztą, nie przejmuj się jakim sposobem, niech to będzie moim zmartwieniem. Ale choć te 5 min, zapłacę każdą cenę, moim zmartwieniem czy mnie na to stać, lecz daj mi tylko te 5 min… rozkazuje!… proszę…

 

Jestem tylko facetem.

I z tego powodu będę często robił wiele rzeczy typowo męskich. Wiele razy zachowam się nie taktownie nawet jeśli tylko żartem. Nie raz przekroczę granice o czym dowiem się dopiero po czasie. Stanie się tak niejednokrotnie, że delikatność mych zamiarów nie będzie taka w czynach. Z pewnością będzie ogromna pula błędów i potknięć. I za większość nie będziemy czuli się winni, zaś za te które będziemy się czuli winni nigdy nie będziemy wiedzieć w pełni dlaczego. Niestety, ale te cechy są przekazywane z pokolenia na pokolenie w genach.

Tak, to my faceci, i w imieniu ich wszystkich śmiem prosić WYBACZCIE NAM! (w sumie wyjścia za bardzo nie macie..) W końcu mamy też jakieś zalety.

 

Witam…

Witam, nazywam się… co za różnica, jestem nerwoholikiem. Swój nałóg odkryłem w młodym wieku, dokładnie w dniu narodzin kiedy wkurzyłem się że jest zimno a pielęgniarka jest tak brzydka. Od tej pory wkurzam się regularnie, hodując w ten sposób coraz to ciekawsze formy wrzodów na tle nerwowym. Wkurzają mnie pierdoły w dużych ilości, jak i poważne kwestie w małych ilościach. Wkurza mnie zastój, tak samo jak nawał wszystkiego. Szczególnie drażnią mnie chwile kiedy coraz większa jest lista rzeczy nieudanych niż tych udanych.